Het uitzicht was magnifiek. Op de top van de heuvel, aan de rand van de klif. Voor mij de maatschappij, de stad die ik zag branden. Zo eindigt de wereld. Niet met gefluister, niet met een plotse klap en daarna stilte.
Zo eindigt de wereld. Met vuur, met geschreeuw, met de geur van honderden en duizenden brandende lichamen die vergeefs naar de zwartgeblakerde hemel klauwen. De maatschappij stort in, komt traag en pijnlijk op hun hoofden terecht. Er wordt om hulp geroepen, op mensen die niet antwoorden dan met andere kreten. Er komt geen hulp. Er komt geen redding nu, nu de wereld vergaat. Enkelen roepen als dwazen om verlossing, huilend naar een God die ons al eeuwenlang verlaten heeft. Het panorama is fantastisch. Een spektakel zonder regie, een onwezenlijke dans van vlammen, lawaai en onbeschrijfbaar perfecte chaos.
Zo eindigt de wereld. Met vuur, met geschreeuw, met de geur van honderden en duizenden brandende lichamen die vergeefs naar de zwartgeblakerde hemel klauwen. De maatschappij stort in, komt traag en pijnlijk op hun hoofden terecht. Er wordt om hulp geroepen, op mensen die niet antwoorden dan met andere kreten. Er komt geen hulp. Er komt geen redding nu, nu de wereld vergaat. Enkelen roepen als dwazen om verlossing, huilend naar een God die ons al eeuwenlang verlaten heeft. Het panorama is fantastisch. Een spektakel zonder regie, een onwezenlijke dans van vlammen, lawaai en onbeschrijfbaar perfecte chaos.
Het was een moment van verheven desolaatheid, van ongrijpbare rust. Het is veel mooier om de wereld te zien vergaan, dan om hem tot stand te zien komen. Miljarden jaren evolutie, teniet gedaan in een fractie daarvan. De aarde scheurt open, en slokt zichzelf op. Zo eindigt de wereld. Een ode aan de vergankelijkheid, een weergaloos schouwspel.
De wereld eindigde en ik deed niks.
De wereld eindigde en ik deed niks.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten