Het wordt stil. De verdoving is uitgewerkt. De wolken trekken weg, de plassen verdampen en de weg ligt open.
Naar buiten gaan, doen we nu nog niet. Dat is voor later. Voor wanneer we zeker zijn dat het voorbij is. We kunnen al eens voorzichtig een rolluik een stukje omhoog trekken om te kunnen gluren naar de zonnestralen die voor het eerst sinds lang nog eens de grond raken. Het is een wonderlijk zicht, het licht dat door de bomen gebroken wordt en met onvoorspelbaar getekende patronen de koude bodem langzaam opwarmt. Bijna waren we het al vergeten. Het stemt hoopvol dat we het desondanks nog steeds kunnen herkennen. We voelen het misschien nog niet, maar gewoon door het te zien, kunnen we de gloed al een beetje op onze grauw geworden huid voelen. Het voelt goed aan, het voelt aan zoals vroeger. Het voelt tegelijkertijd ook als verandering. Binnenkort is er weer leven, is er weer geluid, is er weer warmte. Binnenkort is heel dichtbij nu.
We zullen de wereld opnieuw zien. We zullen ons opnieuw aan de wereld tonen. We zullen de kans grijpen om te bewijzen dat we ondanks alles nog bestaan. Dat we niet veel verschillen ten opzichte van vroeger. Dat we betere personen zijn, nu. We kijken anders naar de wereld. We kijken anders naar elkaar. Anders keken we niet eens naar elkaar. Toch niet zoals we nu doen. We zijn weer zichtbaar.
Wanneer we buitenkomen, weten we nog niet. Maar de wolken zijn verdwenen en de weg ligt open.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten